Blog

De kip en het ei

Momenteel is er veel onrust in Nederland over het eten van besmette eieren. Terecht, want het is natuurlijk wel schadelijk voor de gezondheid, onze gezondheid, mijn en jouw gezondheid. Is het dan ook niet logisch dat de discussie “Wat was er eerder de kip of het ei” zijn of haar intrede weer doet.

In mijn ogen kan het toch niet zo zijn dat alleen de eieren van de kip besmet zijn. Er lijkt mij een heleboel in het lichaam van die kip te gebeuren alvorens die kip het ei “eruit poept”. Er moet dan toch ook iets met het vlees van de betreffende kippen aan de hand zijn, of ben ik nou zo gek.

Je hoeft toch geen geleerde wetenschapper te zijn om dat vermoeden uit te spreken. Is toch gewoon een kwestie van logisch nadenken of net zo zeker als dat 1 plus 1 twee is.

Ik hoop dat dit allemaal niet zo een vaart zal lopen, maar ik ben bang dat dit tot nog meer commotie zal veroorzaken. Spelen er andere en mogelijk economische factoren een rol om dit voorlopig onder de pet te houden. Willen ze in 1e instantie deze vloedgolf afwachten? Zeg het maar.

In een eerdere blog heb ik al iets geschreven over Controle en met name over de gevolgen als je ergens de controle van afhaald. Hier hebben we weer een voorbeeld.

Hopenlijk valt het uiteindelijk allemaal mee met de gevolgen voor de kippenboeren en de sector in het algemeen.

Vakantieperiode

Het is een periode waar de meeste mensen zich op verheugen. De periode van “alles moet” veranderd in een periode van “niets moet en alles mag”. Het is alsof er een bepaalde rust over het land komt. Het fenomeen “schoolvakantie” en “bouwvakvakantie” komen weer om de hoek kijken. De kranten berichten over allerlei flutzaken en zelfs de kabinetsformatie word tijdelijk op “hold” gezet.

Ineens van de een op de andere dag word het een stuk rustiger op de autobaan, de files worden in rap tempo kleiner van omvang. De leasebakken verdwijnen van de weg als sneeuw voor de zon. Ineens zie je weer auto’s rijden waar meerdere mensen in zitten. De gemiddelde leaserijder verplaatst zich door de week doorgaans alleen in de auto, loerend op z’n mobiel, whatsappend met 130 km per uur en bellend over een afstand van 30 km naar hartelust. Op de vraag wat hij of zij onderweg is tegen gekomen weet men doorgaans geen antwoord. Niet dat er iets mis is met het korte termijngeheugen, maar men was dermate afgeleid dat men zich daarvan niets meer kan herinneren.

Nu zit men samen met het gezin in de auto, de sociale controle werkt, want de bestuurder belt niet onderweg, kijkt niet op de whatsapp en kijkt niet of er een zakelijke mail binnenkomt op de mobiele telefoon. Men weet ineens te genieten van een autoritje en het gaat ineens ook een stuk rustiger en veiliger, minder ongelukken, minder stress en vooral minder files.

Ook op de werkvloer zelf is het een stuk rustiger, iedereen gaat er even een tijdje tussenuit, genietend van de welverdiende vakantie. Het telefoonverkeer neemt sterk af en ook de mailservers vertonen een tijdelijke dip in de performance.

De collega’s die dan nog doorwerken hebben het opeens ook een stuk rustiger. Of zoals in mijn geval, blijft het toch lekker druk, we zijn immers een beursfonds en de beurs verwacht wel dat de halfjaarcijfers op tijd beschikbaar zijn. De halfjaarcijfers waarover ook de registeraccountants nog graag een plasje willen doen. En als dan ook dit voorbij is, en ook de laatste cijferfanaten op vakantie kunnen, komen de eersten weer terug.

Ik wens iedereen een fijne vakantie en over 2 weken ga ik zelf ook genieten van een heerlijke vakantie.

Groet

Han

Van rechts naar links en van links naar rechts

De titel suggereert niet het gehop van de Nederlandse kiezer in een bepaalde politieke richting, nee ik bevind me op de Nederlandse autobaan. Ik vraag mij de laatste tijd wel eens af hoe bepaalde bestuurders het in godsnaam voor elkaar hebben gekregen om het rijbewijs te bemachtigen. Moesten ze net als in bepaalde landen 5 meter vooruit en 10 meter achetruit, ging dat goed dan heb je een internationaal rijbewijs? Ik kan het me niet voorstellen, of is een ieder na het behalen van het bewuste papiertje ineens alle regelgeving vergeten?

Dagelijks als ik van mijn huis naar mijn werk moet en vice versa weer terug dan ga ik eerst een stuk door mijn dorp (stad zonder stadsrechten) om me daarna via de oprit naar de autobaan richting mijn werk te begeven. De autobaan is, zo lijkt het, een vrijplaats om je maar niet aan de verkeersregels te moeten houden. In de stad of het dorp loop je nog het risico dat je een politieagent of veldwachter tegen het lijf loopt die je kan bekeuren voor hetgeen je in zijn/haar ogen fout hebt gedaan. Op de autobaan is dat veel minder het geval. In een eerdere blog over Controle gaf ik het al eens aan, daar waar geen controle is zal iedereen de neiging hebben om grenzen op te zoeken. Controle of handhaving van de regels is juist nodig om verondersteld rijgedrag af te dwingen. Sommigen wanen zich op de autobaan een ware Max Verstappen.

In de titel staat het omschreven, van rechts naar links en van links naar rechts. Het begint al op de invoegstrook. Het is de bedoeling deze in de meeste gevallen helemaal uit te rijden om voldoende snelheid te maken om veilig te kunnen invoegen tussen het verkeer wat zich al op de autobaan bevind. Wat zie ik in de praktijk vaak gebeuren is dat men gelijk invoegt en gelijk doorschiet naar links naar de snelle baan. Het knipperlicht is vaak nog wel uit. Blijkbaar een signaal voor een ieder op de autobaan rem iets af, geef me ruimte om gelijk door te schieten naar links. Het knipperlicht word verondersteld dit gedrag goed te keuren.

Eenmaal op de autobaan word je zowel links als rechts ingehaald. Je moet ogen voor en achter hebben om mogelijk in te schatten wat de medeweggebruiker gaat doen. Dat slingergedrag van links naar rechts doet anderen remmen, en laat dan weer anderen remmen. Al telefonerend (niet handsfree) vliegt de jonge “Max Verstappen” autobestuurder van A naar B daarbij manoeuvrerend van links naar rechts om uiteindelijk tot stilstand te komen tegen de achterkant van de file die ze niet hebben zien staan.

Ik denk dat handhaving van de verkeersregels op de Nederlandse autobanen zal leiden tot minder ongelukken, en daardoor minder files. De telefonerende autobestuurder kijkt wel uit te bellen als er een bon van 135 euro elke week op de mat valt. De aso bestuurder zal niet meer van links naar rechts en vice versa schieten als er een grote bekeuring op de deurmat valt. De pakkans is klein dus men zal ermee doorgaan.

Ik blijf overdreven vaak in de spiegels kijken om mogelijk te kunnen anticiperen op dergelijke onwenselijke situaties.

Meer controle, meer blauw op straat en op de autobaan

Was getekend

Bromsnor

Veldwachter van dienst

 

Toeval bestaat niet

Gisteren 29 juni hebben we de 23e verjaardag van mijn nichtje Lotte gevierd. Voor mij altijd een bijzondere verjaardag. Mijn enige nichtje, de dochter van mijn broer en schoonzus heeft dat bijzondere plekje in mijn hart. Daarom beloon ik haar graag af en toe wat extra op dit soort dagen en mijn god wat was ze blij met haar kado.

23 jaar geleden zag zij voor het eerst het levenslicht, mijn moeder was toen al 2 jaar bezig met haar strijd tegen kanker. Ze heeft met alles wat ze in zich had gevochten om de geboorte van haar kleinkind mee te mogen maken. Uiteindelijk heeft ze dat op haar wilskracht gehaald en wat heb ik mooie herinneringen aan de foto van haar, liggend op haar ziekbed, met de kleine Lotte in haar armen. Voor haar was op dat moment de strijd gestreden, het leven was klaar. Vier dagen later sloot ze haar ogen en blies ze haar laatste adem uit. Toeval bestaat niet.

3 juli 1994 haar sterfdag, maar tevens ook de verjaardag van de zoon van mijn beste vriend. Ik heb dit altijd gezien als een signaal van mijn moeder naar mij toe. Han je zult nooit twijfelen aan mijn sterfdatum, ik baken het op deze manier voor je af. Toeval bestaat niet.

17 jaren gaan voorbij, jaren waarin mijn vader met volle teugen heeft genoten van Lotte. De logeerpartijen, de kermisuitjes, de dagjes weg etc etc. Mijn vader krijgt dan ook de diagnose kanker en wederom begint voor onze familie de strijd tegen iets wat je tot op heden niet kan winnen.

De 18e verjaardag in het leven van een kind is een mijlpaal, je bent geen kind meer, geen meisje meer, nee je bent opeens een jonge vrouw. In zijn strijd tegen de ziekte heeft ook mijn vader, net als mijn moeder, gevochten om haar 18e verjaardag mee te mogen maken. Wat een emotioneel moment toen op die dag ik, mijn broer, mijn schoonzus en Lotte in zijn woonkamer aanwezig waren voor haar 18e verjaardag. We hebben taart gegeten en toen riep mijn vader Lotte bij zich. Zittend op de rand van zijn bed vertelde hij haar dat zij op zijn kosten haar rijbewijs mocht halen en Ome Han zou dat financieel allemaal afwikkelen. Wat er toen emotioneel bij ons vijfjes loskwam is niet aan het papier toe te vertrouwen. We hebben het genoten en een half uurtje later stond de lesauto voor de deur. Vol trots reed ze weg door de straat waarin mijn ouders, mijn broer en ik jarenlang hebben gewoond. Voor hem was op dat moment de strijd gestreden, zijn leven was klaar. Een dag later op 30 juni blies mijn vader in het bijzijn van ons allen zijn laatste adem uit. Toeval bestaat niet.

De 29e en de 30e juni, dagen van vreugde en verdriet en de 3e juli de dag waarop vreugde en verdriet samenkomen. Zijn er nog toevalligheden in het leven?

Toeval bestaat niet.

PS: mijn moeder en haar moeder zijn geboren op 13 maart, de broer van mijn moeder overleed op 13 maart. Toeval bestaat niet.

Mijn vader was op 26 april jarig, evenals zijn beste kameraad Ome Henk en mijn beste kameraad Dick. Toeval bestaat niet.

Controle

Vandaag de hele dag spookt het woordje “Controle” door mijn hoofd. Wat is er mis met controle zult u denken. Nou eigenlijk helemaal niets, ware het niet dat de “Controle” overal word wegbezuinigd.

Vandaag kwam in het nieuws dat er tijdens de verkiezingen voor de 2e kamer stemmen waren verdwenen, ofwel niet waren meegeteld. Niet dat dit van invloed was of is op de uiteindelijke zetelverdeling. Het kan hooguit van invloed zijn op de Kamerleden die met voorkeursstemmen in de 2e kamer kunnen komen. Maar hoe kunnen er nou ruim 14.000 stemmen kwijt zijn? Op de stembureaus zijn de stemmen geteld, genoteerd en vervolgens doorgegeven. In het verleden werd dit gecontroleerd. Nu gebeurde dit niet meer, omdat men het niet nodig achtte. En daarom ging het fout.

Controleren kost tijd en dus geld. Alle voors en tegens tegen elkaar afwegen en we vinden de foutenmarge acceptabel.

Overal waar we de controle afhalen worden binnen de kortste keren fouten en/of misbruik gesignaleerd. Noem hier graag een aantal voorbeelden:

  • geen controle meer bij de grens: al het gespuis kan zo doorlopen Nederland in en ook weer geruisloos verlaten al dan niet met kwade bedoelingen
  • geen controle meer op de toeslagen van de belastingdienst: busladingen vol Bulgaren kwamen ons land bezoeken om de huur- en/of zorgtoeslag te innen. Registreren en uitbetalen. Controle doen we later wel. Ze dachten zeker dat die bus daarop zou wachten ;-(
  • Geen controle en naleving op het niet hands-free bellen in een auto of het lezen van binnenkomende berichten op je mobiele telefoon tijdens het rijden
  • Controle of de vluchteling die geen status krijgt ook daadwerkelijk is vertrokken
  • etc etc

Controle moet je nergens weghalen, het werkt misbruik in de hand. De controle mag best wat kosten, het brengt z’n geld dubbel en dwars weer op.

Soms is het fijn te weten dat je gecontroleerd word en dat je het goed hebt gedaan. Anderen denken daar anders over en hebben liever geen pottenkijkers.